‘As long as eyes can see lives this...’

Dit citaat uit sonnet 18 van Shakespeare (titel én opgenomen in één van de werken) is voor Hannah Kockx een bron van inspiratie. Net als voor de dichter uit Stratford is natuur haar leermeester.

Van heidevlaktes, korenvelden, zompige vennen uit haar jeugd, tot aan de lege landschappelijkheid van woestijn of zee. Nepal, Mali, Japan.

Ze vormen voor haar de basis van gedachten over groei en evolutie. Ze vindt er een aanknopingspunt voor structuur en patroon. Beweging van water, sterrennacht, maar ook menselijk afval, snel en summier genoteerd in schetsboeken, vormen voor Hannah een aanleiding om een oorsprongsgevoel terug te halen.

Het beeld groeit tijdens het maakproces in het atelier, terwijl zij de frisheid van het begin probeert vast te houden.

Het drieluik ‘Song for Darwin’ bijvoorbeeld, geeft de poëzie en de kalligrafie van de natuur vorm. Het is gedrukt op fragiel Japans papier.

Hannah maakt veel grafiek/gemengde techniek, met aandacht voor achtergelaten en afgedankt materiaal; een brief, een foto, handschriften, probeert zij verleden en heden te verbinden en het materiaal een nieuw bestaan te geven. Het is een langlopend associatief proces.

Voor deze tentoonstelling heeft zij met fragmenten uit boeken, muziek en foto’s collages samengesteld, die ieder hun eigen visuele poëzie hebben.

Photopolymeer Ets; ‘Petit Histoire Humaine’